Morraget

ไม่มีทางหนี...ได้เลย... ฉันเลยต้องเอ่ยปาก.... “ Me?!!!!?!! ” วัดใจไปเลยว่ะ เอาให้ชัวร์ เล่นเดินมาดักขนาดนี้... ถ้าทำอะไรผิดเดี๋ยวค่อย หาข้อแก้ตัวแล้วกันเว้ย ชายคนนั้น : “ใช่...คุณนั่นแหละ....   ไหนคุณหันตัวมาหน่อยทางผมหน่อยสิ” ผม           : “......(หันตามสั่ง พร้อมโปรยยิ้มสยาม).....”             ชายคนนั้น : “ผมเห็นสติ๊กเกอร์ของคุณ ใช่จริงๆ ด้วย​​​” แล้วเขาก็หันรี หันขวาง มองไปรอบๆ ระเบียงไม้ ที่ดูก็รู้ว่าไม่มีใครเลย นอกจากเราสอง   ประเด็นคือเขาก็มองนาฬิกาไปดู ดูเหมือนคิดอะไรบางอย่างด้วย แล้วก็มองไปรอบๆ อีกด้วย.... ซึ่งผมก็คาใจด้วย   เอาไงวะ   จะจับอะไรเป่าวะเนี่ย หรือจะปล่อยก็ปล่อยเบย   กดดันนะเฟ้ย...แช่แฟ้บ ชายคนนั้น : “คุณมาคนเดียว..!?! ”             ผม           : “ i think so ^^” ชายคนนั้น : “ OK Ummm ฉันเป็นไกด์ที่จะพาคุณชมที่นี่วันนี้ ผมป...

ผมเผื่อเวลาดูโรงละครวิคตอเรียตั้ง 40 นาที...แต่ในเมื่อปิดซ่อมเท่ากับจู่ๆ ผมก็มีเวลาเหลืออีกเกือบชั่วโมง ตอนนี้กำลังตัดสินใจว่าจะกลับเข้าไปที่   ACM เพื่อทักทายมาดามคูอีกรอบดี หรือ เปลี่ยนเป็นสถานที่ต่อไปดี… ผลในการถกเถียง ในใจก็สรุปได้เลยว่า ไปที่อื่นเถอะ “เวลาเหลือ ดีกว่า ไม่เหลือเวลา” เ ป้าหมายต่อไปของผม ก็ไม่ไกลไหร่ครับ แค่กลับหลังหัน เดินข้ามถนน เส้น เล็กๆ ตรงหน้า ก็เจอ “ The Art House ” ซึ่งใช้รั้วเดียวกันกับ ACM นี่เอง ตามประวัติของอาคารสไตล์โคโลเนียล หรูเริดสีครีมสลับขาวนี้   เดิมพ่อค้าชาวสก็อตสร้างไว้เป็นบ้าน ต่อมามีปัญหาเรื่องการเช่าที่ และถูกยึดเป็นของรัฐ และถูกปรับปรุงเป็น   “ The Parliament House ” หรืออาคารรัฐสภา ( อาคารเล็กๆ 3 ชั้นเนี่ยนะ !) แต่เมื่อมีการก่อสร้างรัฐสภาแห่งใหม่ (ใหญ่โตอลังการกว่า) ตอนนี้ทุกอย่าง เปลี่ยนไปแล้วครับ ตัวอาคารเปลี่ยนชื่อเป็น “ The Art House at the old Parliament ” รับหน้าที่เบาๆ เกร๋ๆ เป็นสถานที่จัดแสดงงานนิทรรศการศิลปะ และดนตรี ด้านล่างสุดมีร้านอาหารไทย แอบตั้งอยู่แบบเนียนๆ อยู่ด้วย จากข้อมูลที่ได้ สถานที่แห่งนี้...